de bereisde pinpas

Hoeveel pech kun je hebben? Hoeveel pech kan daar nog bij? Hoe machteloos kun je staan tegenover bepaalde zaken die je leven lijken over te nemen, waar je geen invloed op kunt uitoefenen, waarbij je alleen maar kunt hopen op een snelle oplossing vanuit de andere kant van de oceaan. Hoe overgeleverd kun je zijn aan mensen die die hun werk niet goed doen en het geen reet interesseert dat je door hen in de shit zit...
Daarover gaat dit stukje.

Hoeveel pech had ik door tegen wil en dank een stelletje assholes tegen te komen die vonden dat alles wat ik bij me had, van hen was. Alles kwijt.. telefoon, paspoort, huissleutels, autosleutels, portomonnee met alle pasjes waaronder mn pinpas. Zelfs mn sigaretten en aansteker gunden ze me niet.. :( En das op zo’n stressmoment, waarin een roker voornamelijk stress wegrookt, best lastig..
Het Grote Geregel begon al snel om er voor te zorgen dat alles weer naar behoren werkte. Pinpas blokkeren, nieuwe aanvragen, verzekering bellen, papieren regelen, pasjes aanvragen. Met behulp van pa en ma. Want ik zat hier, had niet de mogelijkheid alles zelf te regelen. Dus, ik was behoorlijk overgeleverd aan mn ouwe lui. Veel heen en weer gebel en gemail. Mn moeder veranderde in mn persoonlijke secretaresse, wat ze overigens uitstekend heeft gedaan! Hulde daarvoor, ma!
Een aantal dingen kon ik zelf doen, zoals het regelen van een andere auto,de politie achter hun kont aan zitten om mijn procesverbaal te regelen. Dat procesverbaal was HET middel voor mij om aan te tonen dat ik mijn identiteit kwijt was, haha en opende alle wegen om, voor Curacaose begrippen de zaken zo snel mogelijk te regelen. Dat verliep welliswaar in het Antilliaanse pocco pocco tempo, maar er gebeurde wat.
Dat kon ik helaas niet van iedereen zeggen.
Wat ook erg belangrijk was, was het aanvragen van een nieuwe pinpas. Al snel kwamen mijn ouders met het verheugende bericht dat ze een spoedaanvraag hadden gedaan voor een nieuwe pinpas. Hij zou aan het eind van ‘de week van de overval’ al in Huize Schutten worden bezorgd. Moest ik alleen iemand vinden die naar Curacao kwam. Gelukkig zat er in de database van Wereldstage voldoende studenten. En er was er zowaar een die aan het einde van ‘de week van de overval’ af zou reizen naar Curacao, Tom genaamd. Het contact was snel gelegd, gegevens werden uitgewisseld, zodat mn pa als koerier naar het schone Wassenaar af kon snellen om het o zo belangrijke pakketje aan Tom te overhandigen. Hij zou het, goed bewaakt, de landsgrenzen over smokkelen om het vervolgens aan mij te overhandigen. Zo gezegd zo gedaan. Tom heeft zich enorm van zn taak gekweet. Het pakketje kwam in bijzonder goede toestand bij mij aan.
Hulde aan Tom!
Verheugd van hart wende ik me tot de pinautomaat, om vervolgens vol verbijstering te staren naar de letters die op het scherm verschenen: ONGELDIGE PAS.. Grapje! dacht ik.. dacht ik. Nog eens proberen. En nog eens. En nog eens. Maar die vervelende, irritante letters wilden niet verdwijnen. De moed zakte in mn broekzak. Heb ik eindelijk mn pinpas weer, doet ie het niet.. zucht.. en nu? Een nachtje en telefoontje naar het support-team-thuisfront later was de oorzaak duidelijk: hij was niet geactiveerd. Een pinpas wordt geactiveerd door de pas in het thuisland (lees Nederland..), in de pinautomaat van de betreffende bank te steken en de pincode in te toetsen. That’s all.. Maar goed, zo’n 8000 kilometer verderop had ik aan deze info niet zo veel.. Er moest een plan worden bedacht, want dat de pinpas het land uit moest worden gezet, terug naar het land van herkomst, was wel duidelijk. Gelukkig ging een nieuw verworven vriendinnetje van me, Bernice genaamd, een paar dagen later naar Nederland en was zij bereid mn pinpas mee te nemen, er goed voor te zorgen en hem in goede toestand aan mn pa te overhandigen. Weer werden gegevens uitgewisseld. Mn pa fungeerde weer als koerier om dat onding deze keer uit het schone Drenthe te halen. Ook Bernice heeft zich uitstekend van haar taak gekweet en, zo heb ik me laten vertellen door mn pa, ontving hij dat onding in uitstekende gezondheid. Het onding had wel een lompe jetlag van de de reizen en moest een paar dagen rusten voordat het toestemming gaf geactiveerd te worden. Maar, toen was ie er klaar voor..!
Geactiveerd en wel heeft ie deze keer de reis over de grote oceaan per post gemaakt, onder zware bewaking door deze keer het vliegtuigpersoneel Vergezeld door een pasje van de verzekering, netjes in een enveloppe met van die bubbeltjes. Een lief briefje van mams erbij (die nog steeds boven mn bed hangt..), kon ik hem hier van het postkantoor ophalen. Mijn pinpas en ik.. wat waren we blij herenigd te worden!
Verheugd van geest en chipje liepen we gezamenlijk naar de pinautomaat. Want nu werkte alles, ik kon zelfstandig geld opnemen!!
Wederom onthutst keek ik naar het schermpje met die irritante letters, die, hoe vaak ik het ook probeerde, me keer op keer vertelden dat MIJN PAS ONGELDIG WAS!!! De moed, die nog in mn broekzak zat, zakte nog lager, tot ongeveer bij mn bovenbenen. Ik snapte er geen hol van. Hoe kon dit nou weer?!? Ik werd hier bepaald moe, gefrustreerd en kwaad van en heb in die state of mind naar het support-thuis-team gebeld. Help??? Paps en mams beloofden dat ze het uit zouden zoeken bij de bank.
Ongeduldig als ik ben duurde me dat natuurlijk allemaal veel te lang. Na een paar dagen wachten van mijn kant en vele frustraties verder aan de kant van mijn ouders was het duidelijk: de bank was vergeten om mijn pas te activeren. Het was helemaal voor niets geweest dat de pas terug gevlogen is naar het koude Nederland.. Frustraties alom.
Maar goed, de bank beloofde dat ze het direct in orde zouden maken. Het was een kwestie van een paar dagen wachten. Zeiden ze. Nu weet iedereen dat je nooit zomaar alles moet geloven wat anderen zeggen of beloven, maar alles met een dosis scepses of tenminste met een korrel zout achter de hand moet aannemen. Maar ja, als je, je zo onmachtig en gefrustreerd voelt, wil je wel alles geloven wat een ander zegt. Zo ook ik. Ik heb een paar dagen goede hoop gehad. Zonder enig resultaat. Telkens werd mijn hoop de grond ingeboord. De moed zat inmiddels in mijn schoenen.
Toen, na een x aantal dagen, mijn pinpas deed het nog steeds niet, moest ik mijn internetbankierzaken bijwerken. Tot mijn schrik merkte ik dat mijn automatische betalingen niet waren gedaan. Kon het allemaal nog erger? Ik dacht dat ik het hele rampscenario al had doorlopen?? In paniek weer naar het thuisfront gebeld. Zij direct contact opgenomen met de bank. En ja hoor.. het rampscenario kon allemaal nog een stukje erger..The worst case of it all zeg maar.. Dat stelletje *@&* (vul daar zelf maar een mooi scheldwoord in..) van een bankbedienden hadden zomaar even mijn bankrekeningen geblokkeerd. Reden? Ze waren mijn elektronische handtekening kwijtgeraakt. Zomaar, zonder het even te laten weten besluit dat stelletje zakkenwassers (mijn scheldwoord voor hun..) dat ze mijn rekeningen kunnen blokkeren. Zonder brief of wat ook te sturen. De rekeningen waren snel gedeblokkeerd. Maar om het scenario nog erger te maken, het activeren van mijn pinpas konden ze niet fixen omdat ze niet alleen mijn elektronische handtekening kwijt waren, maar ook de machteging van mn ouders.. Na veel gezeik, gezeur, boze telefoontjes van mn vader (wat nog zacht is uitgedrukt, haha) probeerden ze om mijn handtekening in het systeem te kopieren en te plakken. Maar, ook dat zonder resultaat. Ik zou mijn handtekening moeten opsturen of faxen of wat ook om mijn pinpas te activeren. Ja doei!!!!! Niet vanuit hier! Ik zit al lang genoeg zonder pinpas!!! Mn pa was minstens zo kwaad als ik was. Heeft die lui flink uitgescholden (goed zo pa!). Resultaat: de fileaaldirecteur werd erbij gehaald om actie te kunnen ondernemen. Maar daartoe was hij niet bevoegd. De regiodirecteur moest toestemming geven voor acties zonder mijn handtekening. En raad eens.... die beste man was dagen niet bereikbaar.
Mijn moed was verdwenen, zelfs uit mn schoenzolen weggegaan. Ik wist het ook niet meer. Mn ouders evenmin. Een aantal dagen heeft deze state of moedeloosheid geduurd, tot het verlossende, alom bevrijdende telefoontje kwam: hij doet het!!! Echt, ik geloof het niet! Maar, toen ik mijn pinpas in de automaat stopte, las ik niet meer die irritante woorden.. het enige wat ie zei was: uw transactie wordt verwerkt... Er kwam zomaar geld uit, MIJN GELD!! Een wonder was geschied.. O en ik heb wel 10 gaten in de lucht gesprongen, een vreugdedansje gedaan..
Eindelijk, na 5.5 weken zonder pinpas, kon ik eindelijk weer pinnen..

Wat in dit hele drama verhaal een geluk bij een ongeluk was: bij de klote bank waar ik zit, heb je een reader waarbij je de pinpas niet in de reader hoeft te stoppen om te kunnen internetbankieren.. Daardoor kon ik geld overmaken naar Tanja, mijn studiegenootje, die telkens bereid was voor mij te pinnen. Hulde daarvoor Tanja!

Wat heb ik hiervan geleerd:
1. wordt nooit overvallen met je pinpas op zak, dat voorkomt een hoop drama en ellende
2. ga je naar het buitenland, zorg dan voor een kopie van de machteging..
3. ga NOOIT je geld opbergen bij de SNS bank.. dat stelletje denkt alleen maar aan zichzelf en hun eigen bankrekening in plaats van zich om hun klanten te bekommeren.. Mocht je van bank willen veranderen: Niet naar de SNS bank!!
Als je er al bij zit: ga er weg...Mocht je eigenwijs zijn en je krijgt problemen, zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb..
Funny detail: een paar dagen nadat mijn pinpas eindelijk geactiveerd was, kreeg ik een mail van de SNS bank over klanttevredenheid.... haha